វិញ្ញាណម៉ែគោកធ្លក

ឧិ!ដែនគោកធ្លកជម្រកក្សាន្ត          ម៉ែបានកាប់ឆ្ការច្បារដាំដុះ         
សង់ភូមិសង់ផ្ទះប្រាសាទច្រុះ         កូនចៅច្រើនណាស់ជ្រកដេកពួន។ 


ម៉ែចេញភ្ជួរស្រែកើនផលស្រូវ        ចិញ្ចឹមញាតិផៅអស់ផងស្ងួន
គ្រប់យសគ្រប់ជាន់ខ្ពស់ទាបជួន      ស្រូវម៉ែថែថួនឆ្អែតគ្រប់គ្នា។ 

តែកូនបែរលួចម៉ែយកមាន            កាប់ចាក់បំពានឃ្លានភោក្តា
កាប់ព្រៃដុតម៉ែមិនមេត្តា               ហែកដីមាតាលក់អោយគេ។ 

រូបម៉ែធ្លាប់ឆ្លាក់ជាប់ប្រាសាទ          សែនស្រស់ល្អស្អាតឥតបើគេ្នរ
កូនបែរកាត់ក្បាលផន់ព្រះមេ          ដៃជើងទាំងទ្វេពិការអង្គ។ 

កូនខ្លះប្រតាយប្រតប់គ្នា               ដណ្តើមទ្រព្យាលោភៈលង់    
កូនមួយពឹងកើតមួយស្ទុះប្រឹង        ហៅខាងលិចវឹងចូលសង្វៀន។ 

កូនម៉ែកាប់គ្នាព្រោះលោភលន់       មិនស្គាល់ពាក្យគ្រាន់ដែលម៉ែប្រៀន
កូនអើយ! ម៉ែយំឥតខ្មាស់អៀន       ព្រោះកូនបែរហ៊ានផ្គើនម៉ែឯង។ 

វិញ្ញាណម៉ែខ្មាសរឿងលោកីយ៍        កូនម៉ែប្រុសស្រីច្បាំងបែកផ្សែង
យាយីបងប្អូនឥតបើក្រែង               សូម្បីម៉ែឯងក៏បំផ្លាញ។ 

តើដល់ថ្ងៃណាភ្ញាក់ស្មារតី              ឧិ!កូនប្រុសស្រីសូមបង្ហាញ  
តស៊ូការម៉ែយ៉ាងស្វិតស្វាញ           ក្រាស់ក្រាញការដីដែនគោកធ្លក? 


អ្នកស្រីកែវច័ន្ទបូរណ៍